Make your own free website on Tripod.com

                                                                                                                                                                                          

 

        Α Ν Α Π Λ Ο Υ Σ   

 

Αρχική

 Επικαιρότητα

 Άρθρα

 Συνδέσεις

 ΑΝΑΠΛΟΥΣ club

Βιβλίο Επισκεπτών

 Επικοινωνία

 Μεταφραστής

 Καιρός

 LINKS

Λέσχη συζητήσεων

 Downloads

 Συνεργασίες

 

Επισκέπτες online 

 

Χρήσιμα

Στατιστικά 

ImageΤο 1992, το Λος Άντζελες τυλίχθηκε στις φλόγες. Πεντακόσια χρόνια μετά την άφιξη του Κολόμβου οι σκλαβωμένοι βγήκαν στους δρόμους, καίγοντας τις χρυσές πόλεις των κατακτητών. Οι προφητείες των ινδιάνων, πριν από πεντακόσια χρόνια, βγήκαν αληθινές. Οι άνθρωποι που ζουν σε χαρτοκιβώτια ενώθηκαν με τους μαύρους σκλαβωμένους, για να επιβεβαιώσουν τις προφητείες, και να κάψουν αυτή την περιοχή που οι ινδιάνοι αποκαλούσαν El Quinto Sol (ο πέμπτος ήλιος). Ο ναός του πλούτου γίνεται στάχτη. Αυτό είναι το αμερικάνικο πεπρωμένο. Και στα πρόσωπα των παιδιών υπάρχει ένα μαύρο πέπλο. Κλαίνε ανάμεσα στις φλόγες.

- Cherríe Moraga (The Chicano codices, San Francisco, 1992)    

 

      Η «κοινωνία της γνώσης», λόγω της ανάπτυξης της τεχνολογίας, και η «πολυπολιτισμικότητα», λόγω των αυξημένων μεταναστευτικών ροών, συνιστούν, τα τελευταία χρόνια, τους ακρογωνιαίους λίθους της ρητορικής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και του μεταμοντερνισμού στο χώρο της εκπαίδευσης.

      Τον δεύτερο «λίθο» εξετάζει κριτικά το βιβλίο των Χρήστου Κάτσικα και Εύας Πολίτου, το οποίο επανεκδίδεται με νέο εξώφυλλο, σε αναθεωρημένη και εμπλουτισμένη έκδοση και με την εύστοχη εισαγωγή του Βασίλη Αλεξίου, η οποία συνιστά ένα αυτόνομο κείμενο που προκρίνει την αξία της ταξικής ανάλυσης σε σχέση με τους «πολυπολιτισμικούς» discourses που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, όχι με σκοπό να ερμηνεύσουν μια υπαρκτή πραγματικότητα αλλά για να την κατασκευάσουν ώστε να την ερευνήσουν, στο πλαίσιο της απορρόφησης ευρωπαϊκών κονδυλίων. Ο Βασίλης Αλεξίου επισημαίνει ότι η κατασκευή γίνεται ξεκομμένα από την υπόλοιπη κοινωνική πραγματικότητα, στην οποία εντάσσονται τα αντικείμενα, ώστε να φαίνεται ότι δεν χρειάζεται η ταξική τους ανάλυση, η οποία θεωρείται ξεπερασμένη, αλλά μια μεταμοντέρνα πολιτισμική σύλληψη που χρησιμοποιεί κατηγορίες και εργαλεία του «μεταμαρξισμού». 

Αυτό που διαφεύγει ή συγκαλύπτεται μέσα στο σύννεφο καπνού της μεταμοντέρνας ρητορίας που μας κατακλύζει είναι ότι οι παγκόσμιες μεταναστευτικές ροές της τελευταίας δεκαετίας είναι πολύ μικρότερες σε μέγεθος από τις μεταναστευτικές ροές στις αρχές του αιώνα. Όμως, έχουν μια ποιοτική διαφορά για την Ελλάδα και την Ευρώπη κατ’ επέκταση. Οι Έλληνες και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ήταν το «υποκείμενο» της μετανάστευσης προς τις Η. ενώ τώρα, και κυρίως η χώρα μας, είναι αυτοί οι «αποδέκτες» μεταναστών. Η συζήτηση λοιπόν για τη μετανάστευση και την πολυτισμικότητα ξεκινά και προσδιορίζεται από αυτό το πρώτο δεδομένο. Το δεύτερο δεδομένο είναι ότι τώρα, και όχι τότε, η μετανάστευση «χρηματοδοτεί» έρευνες και ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα των μεταναστών, δημιουργώντας έτσι «–λογίες» (τσιγγανολογία, αλβανολογία) και «–λόγους» (τσιγγανολόγους, αλβανολόγους) και δικαιολογώντας ακόμη και την ίδρυση πανεπιστημιακών τομέων, ακόμη και αυτοδύναμων τμημάτων, που «θεραπεύουν» τις –λογίες που δημιουργούνται με βάση το μεταναστευτικό φαινόμενο.

 

 Όμως, η συζήτηση για την «πολυπολιτισμικότητα», έτσι όπως γίνεται σήμερα, εγγράφεται στην προσπάθεια του ελληνικού κράτους να συγκροτήσει το «έθνος» του (Πουλαντζάς), την οποία τελικά και ενδυναμώνει, καθώς σιωπηλά παραπέμπει στην υποτιθέμενη «μονοπολυτισμικότητα» του παρελθόντος ή σε ένα εσωτερικά αδιαφοροποίητο κοινωνικό σχηματισμό όπου η κυρίαρχη διαφορά είναι «πολιτισμική» και αφορά τους ντόπιους και τους ξένους.

 

Σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάλυσης, αυτή η διάκριση δίνει το πραγματολογικό υλικό στους κοινωνικούς επιστήμονες, που κινούμενοι στο πλαίσιο του μεταμοντέρνου, υποστηρίζουν ότι από τη στιγμή που η «φυλή» και όχι η «κοινωνική τάξη» είναι το κύριο διαφοροποιητικό στοιχείο, ο ιστορικός υλισμός είναι ξεπερασμένη θεωρία, καθώς στηρίζεται στο αναλυτικό εργαλείο της «κοινωνικής τάξης».

 

Οι Κάτσικας και Πολίτου αναδεικνύουν τη χρησιμότητα της ταξικής ανάλυσης δείχνοντας ότι τα πολιτισμικά προβλήματα είναι ταξικά και ότι το βασικό πρόβλημα είναι η ταξική ανισότητα και όχι η πολιτισμική διαφορετικότητα.

 

Ο μεταμοντερνισμός, δίνοντας έμφαση στην «πολιτισμική» διαφορά, στηρίζει το νεοφιλελευθερισμό, καθώς αυτό που προτείνει σαν υπεράσπιση των δικαιωμάτων των επιμέρους πολιτισμικών ομάδων είναι η ενδυνάμωση της διαφορετικής επιλογής τους, κατά συνέπεια το «σπάσιμο» του ενιαίου σχολείου σε πολλά και διαφορετικά σχολεία που είναι ταξικά ιεραρχημένα, όσο και αν αυτό κρύβεται επιμελώς από τους μύστες του μεταμοντερνισμού και τους μουλάδες του νεοφιλελευθερισμού.  

 

 

 

 

 

 

 

           

Τελευταία ενημέρωση : 18-01-2006

copyright © 2001-2006  - anaplous@yahoo.gr


ΔΩΡΕΑΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ




 Επισκεφτείτε το Forum

Δωρεάν e-mail

Αποκτήστε "δωρεάν" το δικό σας e-mail

Αποκτήστε το δικό σας e-mail από το ΑΝΑΠΛΟΥΣ χωρίς καμία επιβάρυνση(όνομα@anaplous.zzn.com)

 

Εγγραφή στην mailing list

Greek fonts



Είστε ο επισκέπτης    

 


Προσθέστε τη σελίδα σας

 

Χρήσιμες πληροφορίες

Οι εφημερίδες σήμερα

Τηλεφωνικός κατάλογος

Οδόραμα

Καιρός

Εκκαθάριση Φορολογικών Δηλώσεων  

 

Επιλεγμένα  sites

 

 

 


 

 

 

goGreece Member Button

 

 

AddFreeStats.com Free Web Stats in real-time !

Nedstat Basic - Free web site statistics